Loslaten: moet je daarvoor iets DOEN of iets laten ZIJN?

Knipsel_wind_beach.JPG

Loslaten. Er zijn hier al zoveel boeken over geschreven en woorden over gesproken: wat ik hier neerschrijf is één deel van het geheel. Voor mij een ervaring die sterk is binnengekomen.

Ik zit in de auto onderweg naar en luister naar het lied Burn it blue uit de soundtrack Frida Kahlo. En ineens gebeurt er iets, er wordt gezongen: "And she is free to fly...". Ik voel dit fysiek sterk binnenkomen: ik ben vrij om te vliegen. Een gesprek van twee dagen geleden komt opnieuw bij me op: de persoon gaf me een beeld van een vogel die helemaal omhoog vliegt en vandaaruit kijkt naar de situatie. Alsof je vanuit een 'hoger' perspectief kijkt naar de pijn, de strijd, je ego,... en ineens zie je de beperking van dat ego: het leeft en reageert vanuit tekort. Het voelt zich onbeholpen; het verlangt naar bezieling maar kan er niet bij. Het ego heeft maar een heel beperkt begrip van de dingen. Wanneer je 'omhoog vliegt' dan kom je bij liefde, iets van de ziel, iets groters en mysterieuzers dan het ego. En de ziel, de liefde leeft en handelt vanuit overvloed.

Tijdens zo'n moment waarin je vanuit dat perspectief kan kijken dan zie je dat wat achter al het destructieve, al wat je pijn heeft gedaan, al wat "verkeerd" loopt,...ligt. Dat zien en voelen is een enorm bevrijding: het is een zien wat er is. Er onstaat ruimte. Het is niet een bewust intentioneel loslaten. Op de één of andere manier gebeurt er iets; iets in jezelf waardoor dat wat buiten je ligt ook verandert. 

 
change whats within.png
 

Deze ervaring heeft mij het volgende geleerd: je hoeft niet iets te doen om los te laten, het gebeurt gewoon: het loslaten is niet iets wat je DOET: it just happens. Hierbij moet ik denken aan een vers uit het gedicht 'She let go' van Reverend Safire Rose: "There was no effort. There was no struggle. It wasn’t good and it wasn’t bad. It was what it was, and it is just that. In the space of letting go, she let it all be. A small smile came over her face."  Ik zeg niet tegen mezelf "en nu vlieg ik omhoog" of "en nu laat ik los", nee, ik vlieg als vanzelf omhoog. Alsof er een wind van buitenaf me mee naar dat perspectief brengt. En de wind komt je ook alleen maar halen wanneer je er van binnen klaar voor bent. De wind staat steeds voor je klaar en wacht op jou en dan ineens: free to fly. 

 
Knipsel_vogel.PNG
 

 Ja, er is (veel) voorbereidend werk, zetten van intenties, proberen laten zijn,... nodig maar het loslaten zelf IS gewoon. Het verbinden met het beeld van een vogel is ook iets wat mijn lichaam, mijn onbewuste heeft gekozen: het beeld was binnengekomen via een gesprek en heeft zich blijkbaar gedurende de nacht ergens met iets verbonden -het is gezakt van hoofd naar buik- en nu voel ik het. Ik voel ruimte. Ik voel vrijheid. Heel bijzonder hoe dat proces zich voltrekt. 

Dit betekent niet dat het gebeurde, de struggle, het onrecht er nu plots niet meer is: het is er maar je zit er niet meer in. Het is niet meer waar jij nu op dat moment bent. Wat laat je dan precies los? Niet dat wat is gebeurd want daar kan je niets aan doen maar wel de verwachting en de hoop op erkenning. Daar zit vaak ook pijn.

 
expectation.PNG
 

Zolang je verwacht leg je iets bij de ander. Je moet het bij jezelf leggen: jezelf erkenning geven. Het zwaartepunt bij jezelf leggen. Dit is een uitspraak die ik hoorde uit de mond van Patrick Hanjoul (voormalig directeur van BZN en de Stiltehoeve) : "mensen leggen het zwaartepunt téveel bij de ander, ze dienen het bij zichzelf te leggen". Dit gaat over persoonlijk leiderschap: vanuit je eigen stevig zwaartepunt naar de wereld rondom je uitreiken. Maar dat is voor een volgende blog.

Geniet van de zomer en het uitspreiden van je vleugels.

 

Hieronder kan je nog het volledige gedicht 'She let go' van Reverend Safire Rose lezen.

 

She Let Go

She let go. Without a thought or a word, she let go.

She let go of the fear.  She let go of the judgments.  She let go of the confluence of opinions swarming around her head.  She let go of the committee of indecision within her.  She let go of all the ‘right’ reasons. Wholly and completely, without hesitation or worry, she just let go.

She didn’t ask anyone for advice. She didn’t read a book on how to let go.   She didn’t search the scriptures. She just let go.  She let go of all of the memories that held her back.  She let go of all of the anxiety that kept her from moving forward.  She let go of the planning and all of the calculations about how to do it just right.

She didn’t promise to let go. She didn’t journal about it. She didn’t write the projected date in her Day-Timer. She made no public announcement and put no ad in the paper. She didn’t check the weather report or read her daily horoscope. Dhe just let go. 

She didn’t analyze whether she should let go. She didn’t call her friends to discuss the matter. She didn’t do a five-step Spiritual Mind Treatment. She didn’t call the prayer line. She didn’t utter one word. She just let go.

No one was around when it happened. There was no applause or congratulations. No one thanked her or praised her. No one noticed a thing. Like a leaf falling from a tree, she just let go.

There was no effort. There was no struggle. It wasn’t good and it wasn’t bad. It was what it was, and it is just that.

In the space of letting go, she let it all be. A small smile came over her face. A light breeze blew through her. And the sun and the moon shone forevermore.

                                                                -Reverend Safire Rose

 

You are so much!

 
flowers2.PNG
 

Een weekje geleden werd ik 40 jaar: ik had het niet verwacht maar het is toch een heus bezinningsmoment geworden. Een uitspraak van C.P. Estés inspireerde me: "you are an inherent of the 2000 years old woman. And you are an inherent of all those qualities". Deze 2000 jaar oude vrouw leert ons dat het niet gaat over "ben ik goed genoeg?" maar over "ik ben zo veel."

Voor mijn veertigste voelde het alsof mijn zoektocht sterk ging over vinden wat mij past i.p.v. mezelf ergens inpassen: wat is van me-zelf? Wat past mij? Wie ben ik werkelijk? Jezelf ergens willen inpassen leidt tot vervormen: jezelf willen inpassen in een ideaal (reclame) lichaam; jezelf inpassen in de perfecte multitaskende moeder; in de oeverloos begripvolle, ondersteundende én sensuele, welwillende partner; de immer vrolijke en gezellige vriend(in); de steeds gemotiveerde werknemer;... je wil dit allemaal graag zijn maar de vraag is of het je wel past?

Nu ik me (opnieuw) een heel stuk dichter bij mezelf voel, voel ik ook een verschuiving in mij gebeuren. Het gaat me niet meer over "ben ik wel goed genoeg om..." -wat vaak het inhouden van je grootste kwaliteiten, talenten of gave betekent- maar over het voelen van "ik heb zoveel te geven en delen. Wat zal ik nu geven om de wereld een stukje mee te verrijken?" Dit proces ontstaat doordat je steeds meer jezelf wordt: je begint je ten volle bewust te worden van je specifieke kwaliteiten, eigen-aardigheden, gaven en je bijdrage aan de wereld om je heen.  Ik geloof dat ieder van ons de taak heeft om deze gaven zichtbaar te maken en te delen met de wereld, zodat het een meerwaarde kan zijn voor anderen. En anderen zijn niet iedereen: jouw talenten/gaven zijn voor sommige mensen bedoeld niet voor de hele bevolking.

 
strange pull_rumi.PNG
 

Door je (eigen-aardige) talenten te tonen, toon je aan anderen dat ook zijn hetzelfde kunnen en mogen doen: als jij het doet wordt het voor je naasten ook mogelijk! Je helpt niemand rondom je door je onzichtbaar en klein te houden. Om het met de woorden van Marianne Williamson te zeggen: "Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen." Dit is wat de 2000 jaar oude vrouw ons zegt: "Je bent erfgenaam van zoveel kwaliteiten: jij BENT zo veel! Wat is je volgende stap? Wat wil je naar buiten brengen en laten floreren?" 

En dit, lieve lezers, is de boodschap die ik mee de wereld wil insturen, hier wil ik alle mensen rondom mij toe inspireren: "You are so much. What's your next mark?". Dit is ook waar het nieuwe aanbod van Arbol en Mariposa over zal gaan. Meer hierover komende maanden.

Een vraag die ik regelmatig krijg is: "Ik weet niet zo goed wat mijn (kern)kwaliteiten/talenten zijn?" Dan zeg ik: "Ga zoeken binnen je eigenaardigheden, je speciale, "vreemde", zonderlinge eigenschappen. Ongewoon door de ogen van je omgeving/cultuur die het zo benoemt; voor jou voelt het wellicht heel gewoon en natuurlijk aan. Daar liggen de sporen naar jouw authentieke gave(n).

Veel plezier met het speuren in dat bijzondere gebied van jezelf.

 
Succes_marianneWilliamson.PNG
 

Door te vertrouwen leer je vertrouwen.

 
georgia_okeeffe.PNG
 

Ik poste een tijd geleden de vraag naar een nieuwe werkplek: er kwamen vele -warme en verbindende- reacties die heel steunend voelen. Tegelijk wekten verschillende uitspraken zoals: "Oh nee! Je bent je mooie werkplek kwijt!", "Ga je dit zomaar achterlaten? Maar je hebt er je ziel in gelegd!", "Waar ga je dan werken?", "Alles wat je hier hebt opgebouwd is dan weg?!",... een gevoel van verlies in mij op. Ik voelde me helemaal meegaan in die 'verlieservaring' en begon een zwaardere energie in mezelf te voelen. Ik merkte dat ik  eerder vanuit angst keuzes begon te maken. Totdat ik besliste om even met het "probleem" te gaan zitten en voelen wat er hier speelde. Ik stelde mezelf volgende vragen: "Wat ben ik precies kwijt? Is het zo verschrikkelijk dat ik die plek niet meer kan invullen? Is verlies echt verlies?" 

Ja, ik kan mijn workshops, trainingen en coachings niet meer op 'mijn' plek geven; dat is een feit. En tegelijk hoor ik een ander stemmetje in mijzelf: een stem die ik niet zo goed kan horen doordat ze 'overstemd' wordt door de vele andere stemmen buiten mij. Het zegt: " Het is tijd voor een nieuwe fase. Om daar naartoe te kunnen, dien je het gekende/bekende los te laten." Misschien is dit wel een kans om te groeien, om naar een 'next level' te gaan? Misschien is het tijd om voor een co-creatie te gaan? Die grote creatieve community waarvan je droomt?

 
rumi_try not to resit.PNG
 

Terwijl dit bewustzijn zich steeds meer opende, kwam een één van de lievelingsverhalen van Curt Kallman (oprichter Vedic Art) terug bij me op: 'The father and the son and the horse'.  Het gaat als volgt:

Vele vele jaren geleden leefde, in een arm chinees dorp, een vader en zijn zoon. Zijn enige bezit, naast wat land en een kleine hut, was een paard die hij van zijn vader erfde. Op een dag liep het paard weg en bleef de man achter zonder hulp om zijn land te bewerken. Zijn buren, die hem respecteerden voor zijn eerlijkheid en zorgvuldigheid, kwamen langs zijn hut om hun medeleven te betuigen. De man bedankte hen voor hun bezoek en vroeg dan: " Hoe weet je dat wat gebeurde een tegenslag is in mijn leven?". Eén van de buren mompelde tegen de andere: "Hij wil duidelijk de feiten nog niet onder ogen zien, maar laat hem denken wat hij wil, het is uiteindelijk beter dan verdrietig blijven." Ze namen afscheid van elkaar en de buren vertrokken. 

Een week later kwam het paard terug naar zijn stal, maar het was niet alleen: hij had een mooie merrie met zich meegenomen. De inwoners waren blij om het nieuws te horen en ze begrepen nu ook de waarde van de vraag die de man hen had gesteld. Ze bezochten de man opnieuw en feliciteerden hem met zijn geluk: " In plaats van één paard heb je er nu twee. Proficiat!". De man bedankte de bezoekers voor hun solidariteit en zei: "Hoe weet je dat wat gebeurde een zegening is in mijn leven?" De bezoekers dachten dat de man gek was geworden: " beseft hij dan niet dat dit paard een geschenk van God is?"

Een maand later besloot de zoon de merrie berijdbaar te maken. Het dier was erg wild en gooide de zoon van zich af. Hij viel ongelukkig en brak zijn beide benen. De buren kwamen op bezoek met kleine geschenken voor de gewonde zoon. De burgemeester kwam zijn medeleven en spijt betuigen aan de vader. De man bedankte hen voor hun vriendelijkheid en vroeg daarna: "Hoe weet je dat wat gebeurde een tegenslag is in mijn leven?" Deze woorden lieten iedereen stomverbaasd kijken, dit voorval was nu toch echt wel een tragedie: " Nu is hij echt goed gek geworden; zijn enige zoon kan voorgoed kreupel blijven en hij weet niet zeker of dit voorval een tegenslag is!"

Enkele maanden gingen voorbij en Japan verklaarde China de oorlog. De bodes van de keizer gingen het land af op zoek naar gezonde jonge mannen om deel te nemen aan de oorlog. Toen ze bij het dorp toekwamen namen ze alle jonge mannen mee uitgezonderd de zoon met de gebroken benen. Geen enkele van de jongemannen kwam levend terug. Ondertussen herstelde de zoon van de man en de twee paarden brachten vele sterke veulens voort die voor een goede prijs werden verkocht op de markt. De man ging op bezoek bij zijn buren om hen zijn hulp aan te bieden, gezien zij hem telkens veel vriendelijkheid hebben getoond. Telkens als één van hem zich beklaagde, luisterde hij en vroeg dan: "Hoe weet je dat wat gebeurde een tegenslag is in je leven?" De mensen van het dorp begonnen te begrijpen dat het leven andere betekenissen heeft die verder gaan dan het louter zichtbare.

Niets is wat het lijkt.                                                                                                                                                                                        Ik kies om vanuit vertrouwen te handelen en niet (meer) vanuit angst. Ik vertrouw dat dit proces een deel is van de natuurlijke cyclus van leven/dood/leven: iets moet sterven zodat iets nieuws kan geboren worden. En ondertussen 'weet' ik al: door te vertrouwen leer je steeds meer vertrouwen.

 
lost_gain.PNG
 

de sleutel naar zelfliefde: jezelf vergeven.

Ja, alweer een blog over zelfzorg/zelfliefde: ik kan er niet genoeg over schrijven :-)

Ik las onlangs het volgende zinnetje: “I forgive myself for judging myself and believing I am unloveable”. Het opende iets in mij: een nieuwe invalshoek binnen het thema. Jezelf vergeven voor het (ver)oordelen van jezelf en het geloven dat je ongeliefd bent. Ik proefde de zin een hele tijd om uiteindelijk de verfrissende smaak ervan te ervaren. 

We hebben allemaal ervaringen van verlatenheid, onrecht, eenzaamheid, falen,…gehad in onze kindertijd. Je laat die ervaringen niet voor wat ze waren in die bepaalde context, integendeel je identificeert jezelf met die ervaringen. Je vormt overtuigingen over jezelf gebaseerd op die ervaringen: overtuigingen dat je niet goed genoeg bent, niet mooi genoeg, niet slim genoeg, niet speciaal genoeg. De overtuiging 'niet goed genoeg om voldoende geliefd te worden' is bij velen de kern van verschillende kwesties. Je veroordeelt ook telkens weer jezelf voor zaken die je zogezegd niet goed genoeg of verkeerd of omslachtig of ongewoon... doet en verzint redenen die moeten bewijzen dat je het niet waard bent om aanvaard en geliefd te worden zoals je bent. Dit veroordelen van jezelf is vaak hard: je doet jezelf pijn. De neiging om te analyseren en proberen te verbeteren wat 'niet goed genoeg' is komt al snel naar boven. Je weet -verstandelijk- wel dat je imperfect mag zijn en dat elk zijn eigen-aardigheden heeft maar het gevoel van 'not worthy enough" is nogal lastig. Pijn vinden weinig mensen fijn en dus proberen we dat op te lossen. Oplossen door te controleren, te verbeteren, weg te duwen enzovoorts. Door telkens op één of andere manier te willen weggaan van de pijn, los je het net niet op. Je blijft jezelf pijn doen door de oordelen en overtuigingen. Het is alsof je de eens gevoelde afwijzing telkens herhaalt als zelfafwijzing. De oorspronkelijke wonde -de pijnlijke ervaring- halen we telkens weer open. 

Wat zou er gebeuren als je je nu focust op dat pijnlijk gevoel van "unloveable" zijn en er vergeving en liefde naar stuurt?

 
cureforpain_rumi.PNG
 

Tara Brach -een Amerikaanse psychologe en meditatielerares- beschrijft wat ze doet als ze in de zelfafwijzing zit: 'ik geef mezelf dan wat ik iedereen aanraad: een klein gebaar van vriendelijkheid. Zodra ik doorheb dat ik vastzit, leg ik een hand op mijn hart en zeg: "It's okay, sweetheart." Zo'n gebaar verandert je hele beleving.'                                                                                                  Jezelf vergeven kan een sleutel zijn om pijn, onbehagen, neerslachtigheid,... te transformeren. Het gaat over het vermogen, de kunde om jezelf te bemoederen: je eigen beste vriend(in) te zijn. Je bent de enige die altijd bij jezelf zal zijn: je bent de enige die jezelf kan helen door jezelf te vergeven voor je eigen harde oordelen. Je kan niet scheiden van jezelf (alhoewel er mensen zijn die dit wel proberen, vermoed ik): je kan maar beter een liefdevolle realtie hebben met jezelf. Het is pas dan dat je dit ook met een ander kan hebben. 

 
whenIacceptmyself.PNG
 

Wat bedoel ik precies als ik het heb over zelfliefde en zelfzorg?? Zelfliefde gaat volgens mij over zelfwaarde: het is het inherent weten -een diep voelen of felt sense- dat je hier mag zijn en waardevol bent net als alles wat hier op de planeet leeft. Je voelt je waardig aan liefde, overvloed, goed voedsel, dansen, schilderen,… het is niet gebonden aan externe factoren. Als we ons waardevol voelen dan hoeven we ons niet te bewijzen naar de buitenwereld toe. Het madeliefje vergelijkt zichzelf niet met een roos en voelt zich niet minderwaardig dan de bloem naast haar. 

Zelfzorg zie ik als de praktijk, de activiteiten van zelfwaarde. Jezelf fysiek, emotioneel, spiritueel, creatief,... verzorgen en voeden. Voelen de kleren die je draagt goed?  smaakt het eten mij? Plezier is hier een heel belangrijk ingredient: sensuele ervaringen zoals een massage, in het gras liggen, pure chocolade eten, strelingen geven en ontvangen, heerlijke geuren,….al deze zaken laden je op. Ze hernieuwen en vullen de vrouwelijke kom. Geef toe aan je zintuigen, behandel ze goed: dat is een daad van zelfzorg.

Dit graag zien van jezelf is de sleutel tot vreugde, rust en geluk. En: een ander graag zien vanuit een plaats van zelfliefde is het mooiste dat er is: het is niet afhankelijk, het is gul, stromend vol overvloed. 

 
IfIlovemyself_rumi.PNG
 

Met liefde,

Ilse

Zelf voorleven ipv anderen naleven.

Ik trok gisteren, naar aanleiding van een droombeeld, een kaart waarop stond: 'jouw taak is uit te zoeken wat positief is voor jezelf en de betekenis en vitaliteit ervan voor jezelf én anderen uit te drukken'. De eerste vraag die ik mezelf stelde was: "wat brengt mij vitaliteit?" Liefde, spelen met m'n kinderen, schilderen, dansen,... daar hoef ik niet over na te denken. Ik liet de vraag nog wat doorwerken en het bracht me bij een diepere reflectie over wat ik als mijn 'taak' zie op professioneel gebied. Wat heb ik hier te doen, wat is mijn bijdrage aan de maatschappij? Het woord 'inspiratrice' kwam omhoog borrelen en ik wou het in eerste instantie wegduwen als "too obvious" maar ik koos ervoor het toch even te bevoelen. Ik  vroeg me af wat voor mij de betekenis van het woord is? Hoe vul ik dit in? In het woord inspiratie zit in-spirit: verbonden met spirit. Anders geformuleerd: begeesterd zijn. Vanuit mijn 'vol van spirit'  zijn wil ik mensen aanwakkeren om vanuit een diepe verbinding met zichzelf hun creatief potentieel aan te spreken en van hieruit authentieke creaties neer te zetten. Mensen stimuleren om zelf voor te leven i.p.v na te leven: performing eerder dan conforming. Zo ontstaat flow, vreugde, (opnieuw) inspiratie, veerkracht en (zelf)liefde. En vanuit deze 'overflow' kan je je vreugde en liefde met de mensen en de wereld rondom je delen.

 
Pinkola creativity.PNG
 

Wat doe ik als ik 'het' niet voel, me niet verbonden voel met mezelf of wanneer de spirit zoek is? Ik kan dan vanalles doen: erover praten, over nadenken, over slapen, mediteren, wandelen, dansen,... maar het meest efficiënte middel voor mij is schilderen. Dit is mijn ingang om 'in spirit' te geraken: daar vind ik mijn antwoorden. Het is terug gaan naar de diepte van mijn vrouwelijkheid: daar waar beelden, archetypen, dromen, angsten, onbewuste verlangens,... resideren. Hiermee contact maken, een tijdje vertoeven en dan -alsof mijn handen een brug zijn van onbewust naar bewust- vormgeven wat ik voel en ervaar.  Essentieel is dat ik -zeker bij aanvang- geheel "doelloos" schilder: wandering without destination. Niet weten waar je naartoe gaat: gewoon kleuren nemen die spreken en smeren maar. Zo kom ik letterlijk in beweging met mijn lichaam en geest.  

 
lets get lost.PNG
 

Iets maken zonder doel? Zomaar? Niemand die het zal zien en kan bewonderen? Creëren helemaal alleen voor jezelf? Dat kan voor sommigen als tijdverlies, onlogisch, egoïstisch, verkwistend, weinig zinvol,... worden ervaren.  Maar stel je eens de vrijheid voor: je creëert in het moment en er is geen specifiek (mooi, artistiek, indrukwekkend, vernieuwend,...) product dat moet gemaakt, gedeeld of gezien worden door anderen... heerlijk toch? Puur plezier voor jezelf. We maken zo vaak dingen voor anderen -en dat is heel voedend- maar vergeten voor onszelf te creëren. Schilderen puur voor jezelf dat is net als dansen als je alleen bent in je living, het ziet er vaak helemaal anders dan hoe je op de dansvloer in een discotheek danst, toch? Met schilderen is dit ook zo als er geen (denkbeeldige) ogen meekijken tijdens het creatieproces. En net die energie is zo deugdoend, vitaliserend en bevrijdend. Het fijne aan schilderen is dat je nadien nog een beeld overhoudt van je ervaring: een weergave van jezelf in overgave en flow. Dat kan niet anders dan inspirerend zijn.

Terug naar het duiken in de vrouwelijke energie. De beweging -vanuit mijn creatief potentieel (voelen) projecten in de wereld neerzetten (doen)- is wat ik steeds meer en meer leef. Als ik tenminste lang genoeg in dat voelen blijf want dat is nodig zodat er 'iets' kan gebeuren. Dit roept soms onrust op: in je hoofd kan een stemmetje klinken "ik moet iets DOEN!". Het loont nochtans de moeite om het stemmetje te kalmeren en toch nog even wachten. Dit vraagt uiteraard vertrouwen, loslaten en geduld.                  Het beeld, dat ik vanuit m'n opleiding Interactionele Vormgeving, heb meegekregen, van de kom en het zwaard illustreren mooi het bovenstaande. De kom, de bedding, de rust-en broedplaats is waar je een tijd in verblijft om daarna op het juiste moment het zwaard te hanteren. Het zwaard gebruik je om weg te snijden, bij te snijden, open te snijden, grenzen te trekken,... maw om vorm te geven. Op deze manier breng je authentieke, bezielde en duurzame projecten in de wereld.

Binnen het ondernemerschap heb ik lang deze actieve 'zwaard' modus ervaren: ondernemen is doen, werd me steeds weer verteld. Klopt -deels- maar het belangrijke stuk van voelen, rusten en broeden, wordt al snel aan de kant geschoven. Voldoende tijd durven nemen om hier te blijven, is iets wat ik de laatste maanden sterk heb geleerd.  De fase van het niets doen (hierover schreef ik in mijn vorige blog 'wintertijd: hoe niets doen zeer efficient kan zijn') beleven, is iets wat voor de gemiddelde ondernemer best uitdagend is. Wat ik ondertussen heb geleerd is het volgende: niets doen (uiterlijk gezien) levert ook op en het bewustzijn én beleven van het ritme (dat in alles pulseert en dus ook in je business) laten mijn zaak laat groeien. En bovenal -wat een nieuwe ervaring is- meer moeiteloos en met meer flow. Dit vraagt -opnieuw- vertrouwen, loslaten en moed: want als het over business gaat, gaat het ook over geld. En dat is vaak iets waar een blokkade, een angst of op z'n minst een kramp op zit. Maar ik geloof er in want ik zie het resultaat: mijn project Arbol stroomt veel beter dan voorheen. Dit heeft me geleerd dat het cyclische -wat ik al in workshops rond zelfzorg en creativiteit benadruk- ook in het ondernemerschap van essentieel belang is. Het ritme van je onderneming leren kennen en volgen vraagt vaak meer 'voel' momenten dan 'doe' momenten dan we gewoon zijn maar ik ben ervan overtuigd dat het je onderneming verder brengt en duurzamer maakt. Het is ook logisch: wat is ondernemen anders dan creëren? Hetzelfde cyclische principe voor een schilderij geldt ook voor je business. Ook binnen je onderneming speelt het hele creatieproces: broeden-opbouw-bloei-destructie -leegte -broeden -opbouw-bloei- enzovoorts. Minder doen en meer bereiken, klinkt aantrekkelijk toch? Ik broed alvast op een nieuwe training voor ondernemers, jullie horen er nog van :-)

Het cyclische principe binnen je schilderij geldt ook binnen je business.

Terug naar de inspiratrice -ik was even afgeleid ;-)  Samengevat gaat het dus over: jou inspireren -door voor te leven- om contact te maken met je creatief potentieel en deze verbinding duurzamer maken. Van daaruit kan je jouw 'geschenk', jouw 'schat' met de wereld delen. De schat kan alles zijn: het is wat puur van jou is en wat je hebt te delen om de wereld mee te verrijken.  

En nu over naar jou: wat zie je als jouw taak? Wat zou het kunnen zijn? Wat voelt voor jou als je bijdrage in dit leven? Wat is jouw geschenk aan deze wereld?  Een vraag die misschien niet onmiddelijk te beantwoorden is; het is een vraag om even mee te zitten. Als je wil kan je nu een moment nemen hiervoor. Neem iets om mee te schrijven of kleuren en wat papier.  Sluit je ogen of staar wat in de verte/naar buiten en breng je aandacht naar binnen. Maak drie bewuste uitademingen of zuchten. Adem dan gewoon voor een tweetal minuten en terwijl je dat doet hou je je focus op je adem. Terwijl je voort ademt word je je bewust van de rest van je lichaam.  Laat de vraag binnensijpelen, wieg het heen en weer zoals Clarissa Pinkola Estes hieronder zo mooi zegt.

 
pinkola_focus.PNG
 

 

Vraag dan aan je hart, buik of een plek in je lichaam waar volgens jou je kern/intuïtie zit om jou een beeld te tonen dat weergeeft hoe jouw schat, jouw taak er zou kunnen uitzien. Probeer niet iets te bedenken, laat gewoon komen wat komt en probeer in eerste instantie niets te censureren.  Als het beeld komt dan kan je je ogen openen en het beeld tekenen (de energie, kleur van het beeld is belangrijker dan de juistheid). Als er niet direct een beeld komt, open dan gewoon je ogen en begin met tekenen wat jij je zou voorstellen wat je hart/ziel/intuïtie als jouw taak ziet. Wanneer je klaar bent: kijk enkele momenten naar het beeld en schrijf er enkele woorden of zinnen bij die bij je opkomen. Je kan je eventueel nog volgende vragen stellen bij het bekijken en veragen van het beeld: vertellen je kleuren van je tekening jou iets? Zijn er bepaalde details, vlekjes, ‘foutjes’ die jou iets vertellen? Stel dat je tekening zou kunnen praten, wat zou het zeggen? 

Als je hier iets wil over delen, graag, ik ben benieuwd naar jouw schat.

Graag tot een volgend moment,

Ilse

Wintertijd: hoe niets doen zeer efficiënt kan zijn.

Knipsel_wintertrees.PNG

Ondergronds is alles zich aan het klaarmaken om naar buiten te komen. Om zichtbaar te worden. 
De winter is een periode om jezelf te voeden en herbronnen: denk maar aan het land dat even braak ligt zodat het zich kan hernieuwen. Het is een periode van rusten in een donkere én voedende tijd. Dit seizoen kan alleen maar vruchtbaar zijn als je ze kan toelaten: als je de tijd van 'braak liggen' en van 'niet bewerken' van het oppervlak (de buitenwereld) omarmt. Dan krijgen zaadjes, ideeën en verlangens de kans om tot hun volle rijpheid en kracht te komen. Dé meerwaarde van het toelaten van deze rustperiode is dat creatieve ingevingen net sneller komen én kwalitatiever zijn. 

Stel je nu voor dat je het land ononderbroken blijft bewerken -wat ons jammer genoeg niet onbekend is- dan verliest de grond zijn voedingstoffen, mineralen, raakt het uitgeput en brengt het minderwaardig voedsel voort. Kwantiteit voor kwaliteit.  Dit is een fenomeen dat we zien gebeuren -de aarde raakt uitgeput en uit balans. Hetzelfde zien we gebeuren bij velen in hun (werk)leven: kwaliteit moet plaats maken voor kwantiteit. We houden steeds hetzelfde tempo aan zelfs in een seizoen waar alles in de natuur stil valt, rust en ondergronds gaat zodat het in een volgend seizoen opnieuw ten volle kan bloeien. Wie van jullie werkt beduidend minder tijdens de wintermaanden? Wie neemt een noemenswaardige rustperiode? En neen, kerst en nieuwjaar tellen niet ten volle mee als rust ;-)
Steeds in de actie en in het doen blijven leidt alleen maar tot onrust, burnout, depressie,...en minder kwaliteit. Deze blijvende activiteit is gewoon niet realistisch, er bestaat nu eenmaal zoiets als het cyclische: eb en vloed, actie en rust, bloei en sterven,...  Onze cultuur probeert ons steeds opnieuw in een richting van eeuwig durende oogst te duwen. Zichtbaar produceren en resultaat zijn doelen maar we vergeten dat een fase van "niets doen" zeer efficiënt is en net productie stimuleert. Alleen... is het niet zichtbaar voor de buitenwereld -alsof je maar wat zit te lummelen- en dat roept soms angst op: het is niet direct controleerbaar.  Hier wordt vertrouwen gevraagd.

Vertrouwen in het gegeven dat-al zie je niets aan de buitenkant- er toch vanalles aan het groeien is. Vertrouwen dat je -door de fase waar je in begeeft te omarmen- diepgang en overvloed zal creëren.

 
Knipsel_rumi_winter.JPG
 

Dit winterseizoen is al even bezig; sommigen onder jullie voelen misschien al nieuw leven, nieuwe ideeën, nieuwe verlangens en projecten 'ondergronds' bewegen. Dit is een spannende tijd in die zin dat we vernieuwing voelen maar het is net nog niet het moment om het naar buiten te laten komen. Als we nog wat wachten, krijgen we meer sterkere "producten'. Het ontkiemen, het zichtbaar worden, is voor een volgende periode. Nog even geduld dus :-) Want de overvloed die we zo verlangen, laat zich pas tonen als het zijn natuurlijke cyclus kan volgen.

Het buitengewone in het gewone zien, horen en voelen.

 
dancing coyote.PNG
 

Ik ken een verhaal over een Coyote -heerlijk verteld door Clarissa Pinkola Estés- dat me keer op keer doet lachen en opnieuw laat voelen wat leven is. Het verhaal herinnert me aan de levenskracht in alle dingen. Het is één van die verhalen die mijn vlammetje gegarandeerd doet opflakkeren. Coyote is in het verhaal -en in vele andere Noord Amerikaanse Indianen verhalen-  een grappenmaker, iemand die misleiding en humor gebruikt om te rebelleren tegen sociale conventies. Hij is een figuur die verre van perfect is: hij heeft allerlei gebreken en gekke trekjes. Hij houdt enorm van dansen, het is voor hem één van de manieren waarop hij de vreugde van creativiteit in zijn lichaam kan beleven. Het verhaal zelf heet "Coyote learns to dance" en het gaat als volgt: 

Coyote is wat aangeschoten -hij is zo iemand die altijd wordt aangetrokken door plaatsen waar veel mensen zijn, waar veel wordt gedronken, waar muziek is en waar veel wordt gelachen- en is op weg naar huis. Hij hoort een kar aankomen en luistert naar het geluid die de houten wielen maken: ze gaan rond en rond in een slepend en krakend ritme: 'krrr tsjjj krrr tsjjj krrr tsjjj...' Coyote heft zijn benen op, beweegt zich op het ritme van de wielen en begint te dansen. De andere mensen op de weg kijken en lachen met hem: "Kijk naar Coyote, er is geen muziek en hij is zomaar aan het dansen!". Maar Coyote hoort wel muziek. 

Verder wandelend langs de weg hoort Coyote opeens boomtakken die tegen elkaar wrijven in de wind: 'hasjoe oe oe hasjoe oe oe' en hij begint opnieuw te dansen. Hij is zo verrukt door het ritme en geeft zich over aan een zwiepende dans. De mensen die hem zien lachen opnieuw met hem: "Hahaa! Kijk naar Coyote, wat een onnozelaar, hij danst zomaar uit het niets. Wat is er mis met hem, hij is precies gek?" Maar Coyote hoort de muziek in alles.

De nacht valt, het is ondertussen erg donker geworden en hij vervolgt zijn weg. Op een bepaald moment ziet hij wat verder van de weg af een hele groep mensen samen dansen. Ze dansen op en neer, van links naar rechts, van rechts naar links en ze bewegen zich in cirkels. Coyote is zo opgewonden, loopt van de weg af en voegt zich bij de groep. Iedereen danst op een liedje dat klinkt als 'hakketsjiekehaaa hakketsjiekehaaa hakketsjiekehaaa...' Coyote is zo blij met dit alles en hij danst en danst en danst totdat hij niet meer kan rechtstaan. Hij legt zich neer in het midden van de danscirkel en valt in slaap.

De volgende ochtend zien de mensen hem liggen en ze lachen hem opnieuw uit: "Kijk naar Coyote, hij ligt in het midden van het maisveld waar vorige nacht de windstorm was. Hahaha! Hij viel er gewoon in slaap, wat een gek iemand is hij toch!" Coyote keek op en zei: "Jullie weten niets van de ziel van het mais. Het zijn allemaal dansers. We dansten de hele nacht door."

Een verhaal over het horen, zien en voelen van de essentie van dingen. Coyote mag dan misschien voor velen een vreemde eend zijn; hij heeft wel een groot bewustzijn van de natuur. Hij ziet wat anderen niet (meer) zien, hoort wat velen niet (meer) horen en het doet hem dansen. Coyote wil zijn lichaam bewegen -op een vrije en expressieve wijze- om vreugde te voelen. Deze geluiden en bewegingen in de natuur waarnemen en beleven is pure creativiteit. Dit IS de creatieve natuur: het ziet, voelt en merkt dingen op die de meesten niet meer zien door in een vaste dagelijkse routine te zitten. Deze creatieve natuur gaat over een bewustzijn en (fijn)gevoelige ontvankelijkheid die we dreigen kwijt te spelen door enkel in de wereld van onze cultuur te leven. We vergeten soms dat we in essentie afgestemd zijn op de natuur: als de natuur beweegt, wil er iets in ons ook bewegen. Als er iets in de natuur kapot gaat dan breekt er ook iets in ons, als de natuur straalt dan straalt er ook iets in ons. Iets in ons resoneert met de creatieve natuur.

Dit verhaal gaat over wakker zijn en hoe je van hieruit een steeds grotere toegang en contact ontwikkelt met een enorm potentieel aan creativiteit.                                                                                                                                                                                              Kijk jij 's morgens bewust naar de wereld die wakker wordt? Kijk je naar de zonsopgang, de eerste lichtstralen? Hoor je die vroege vogels zingen? De bloemen die heel traag openen en wakker worden? Het zacht tikken van de regendruppels op de bladeren van een boom of struik? Wat ben je -samen met zoveel anderen- 's morgens aan het doen? Vaak lijkt het op het volgende: we halen onze kinderen op een niet al te zachte manier uit bed, geven hen de boodschap snel hun kleren aan te doen, manen hen aan om toch voort te eten,..., hup hup, schoenen aan!  Waar zijn die boekentassen nu weer? Kom, snel anders zijn we te laat...  Wie danst nog met Coyote 's morgens?

Is het de bedoeling in dit leven dat we zo afgesneden zijn van de dagelijkse creatieve kracht, de natuur, het grotere verhaal?

We hoeven uiteraard niet elke morgen een zonsopgang te zien. En ja, de kinderen moeten naar school. En ja, mama en papa moeten werken want we zijn engagementen aangegaan en we willen deze waarmaken. Maar we 'moeten' ook onze verbintenis met de creatieve natuur waarmaken en bewust uit inertie en routine stappen. Dan zien, horen en voelen we opnieuw (meer) het buitengewone in het gewone.

"The voyage of discovery is not in seeking new landscapes but in having new eyes" -Marcel Proust-

Mijn intentie voor 2018? Bij aanvang van de dag mij open stellen voor het buitengewone in het gewone. En als het even kan een dansje doen met Coyote.

 

The beauty of imperfection & the beast of perfection

verf_speelgoedpistool.JPG

Perfectionisme wil zooo graag alles weten, kunnen, afwegen, controleren,... voor het aan iets begint. Het wil geen ongelukje, aarzeling, vlekje of gelijk welke onvolkomenheid laten ontsnappen uit de donkere hoek van onzekerheid en schaamte. Stel je voor dat het in het licht komt waar het zichtbaar wordt voor de buitenwereld!                                                                                                'Perfect is the enemy of done' hoorde ik onlangs iemand zeggen. Ja, perfectionisme houdt ons al te vaak tegen om dingen te doen want het is nooit goed, mooi, intelligent, kunstig, diepgaand, ...genoeg. Zo eist perfectionisme dat we onze talenten, nieuwe ideeën, verlangens en andere schatten snel weer wegstoppen. 

'Ja maar, perfectionisme wil gewoon de lat hoog leggen zo dat je een geweldig resultaat bekomt", hoor ik sommigen zeggen. Inderdaad, perfectionisme wil voor een geweldig resultaat gaan omdat minder dan geweldig misschien wel afkeurende blikken zou kunnen teweegbrengen. Perfectionisme  is bang -zooo bang- om afgewezen te worden. Perfectionisme is -met de woorden van Elizabeth Gilbert: "een haute couture versie van angst. Perfectionisme is angst op hoge hakken met een nertsmantel aan: het doet zich voor als heel speciaal en elegant maar is in werkelijkheid doodsbang. Onder het glanslaagje zit een diepe existentiële angst die telkens maar weer zegt: 'ik ben niet goed genoeg en ik zal nooit goed genoeg zijn' ". 

Deze hoge eisen geven ons op een bepaalde manier veiligheid want hierdoor kunnen we niet naar buiten komen met ons werk zolang het nog vatbaar is voor kritiek.  Zo stellen we ons werk uit -want niets is ooit helemaal vrij van kritiek- en blijven we ter plaatse staan. Zo kan niemand de imperfectie zien. En dat voelt veilig. Niemand kan ons afwijzen. Geen pijn.

Perfectionisme wil ons beschermen tegen de mogelijke pijn van afwijzing maar het beschermt ons niet écht, want we voorkomen dan misschien wel een gevoel van afwijzing door anderen maar door telkens weer ideeën, projecten, verlangens, talenten,... weg te stoppen wijzen onszelf af. Perfectionisme is niet duurzaam: op langere termijn brengt het wegstoppen van je creativiteit on-welzijn met zich mee. Creativiteit vraagt om expressie en in de wereld zetten. Zoals ik in mijn blogartikel "creativity is a fragrance of real health" al schreef: het is alsof we dammen bouwen in onze eigen creatieve stroom: water hoopt op. Maar ook vuil en ballast kan dan niet weg en stapelt zich op.

 
Knipsel_unusedcreativity_bbrown.PNG
 

Het contradictorische aan perfectionisme is dat het luid staat te roepen: nog meer! nog beter! nog sneller! maar hierdoor staat perfectionisme tegelijkertijd in z'n eigen weg. Perfectionisme is een wegversperring: het blokkeert de weg naar meer flow en voldoening gevende realisatie van projecten, verlangens en werk. Perfectionisme vraagt steeds meer en beter maar het houdt je in essentie klein.

Hoe kan je nu het beest van de perfectie ontwapenen? Die innerlijke strenge criticus zal er altijd wel zijn, het is zijn taak om je -innerlijk kwetsbaar kind- te beschermen tegen mogelijke pijn maar je doet er goed aan te beseffen dat het de gedachten van je innerlijke criticus zijn en niet jouw gedachten. Kritiek kan je tot je nemen als het waardevol is: wanneer je met andere woorden het gevoel hebt je dat het je werk beter kan maken. Merk je daarentegen dat kritiek je klein maakt dan leg je het naast je neer. Als je strenge criticus je weer eens komt vertellen dat je het niet goed doet dan kan je hem van antwoord dienen: "Interesting if true but so what?" En dan doe je ewoon verder met wat je bezig was. Perfectionisme heeft z'n mening maar het is ook maar één mening. Plaats naast je innerlijke criticus een andere stem, bijvoorbeeld de stem van je speelse -imperfecte- kind.

Merk eens op hoe je geniet van de 'foutjes', de ontroerende, grappige en pure onvolmaaktheden van een kind; merk op hoe intens het je blij kan maken. Wat als je dit stuk ook voor jezelf kan laten spreken? Wat als je jezelf ook meer zou kunnen toestaan om heerlijk imperfect te zijn en volop te genieten? Hoe meer je speelsheid (terug) kan toelaten hoe meer perfectionisme kan verzachten. That's how we disarm the beast: by putting the beauty of playfull imperfection next to it.

Zo laat je de druk van origineel en perfect zijn meer en meer los en kan je je focussen op authentiek zijn. Echt zijn. En leer je genieten van de beweging die ontstaat door heerlijk imperfect te zijn. Je niets aantrekken van critici binnen en buiten jezelf proeft als vrijheid: eens de smaak te pakken wil je niet meer zonder. 

En laat ons nu eerlijk zijn, is perfectionisme niet behoorlijk vermoeiend en uitzichtloos? 

Salvador Dali knikt hier vol overtuiging 'ja' op.

 

 
Knipsel_perfection_dali.PNG
 

So, let's play and create more wellbeing.

"Creativity is a fragrance of real health"

 
 

De toestand van je creativiteit hangt direct samen met je gevoel van welzijn. Wanneer je je goed in je vel voelt dan vloeit je creativiteit als vanzelf: er ontstaat een drang om te creëren waaraan je spontaan toegeeft. Je drukt je verlangens, dromen, ideeën en gevoelens uit en dat geeft vervulling. Je straalt dan als het ware creativiteit uit, als 'a fragrance' hangt het rondom je.                                                                                   

Wanneer ik spreek over creativiteit als iets natuurlijks -iets wat we allen bezitten- dan zie ik mensen vaak nog hun wenkbrauwen fronzen: "hmm maar ik ben niet écht creatief hoor". Rond creativiteit hangen nog steeds allerlei verwachtingen: een creatie dient groots en kunstig te zijn -op z'n minst oogstrelend- of het moet een bepaalde boodschap of statement in zich dragen. Het moet een 'waw!' effect teweegbrengen bij het publiek. Dat is één aspect: welke interactie brengt de creatie teweeg bij het publiek? Maar er is nog een ander en belangrijk aspect: tekenen, schilderen, boetseren, planten, vertellen, dansen, zingen,... omwille van de pure expressie en ontlading. Het is via deze expressie dat dingen zich aan jou ontvouwen: nieuwe inzichten, gewaarwordingen, gevoelens en bewustzijn tonen zich waardoor er verandering en transformatie kan komen. Creëren is een natuurlijk en gezond makend medicijn dat in ieders bereik ligt.                                                                                                                                               Niet iedereen heeft de behoefte om zijn creaties in interactie te brengen met een (groot) publiek maar iedereen heeft de behoefte om te creëren omwille van het creëren zelf en de energie en vreugde die het brengt.                                                            

Het ontladingsaspect van creativiteit is essentieel: we nemen veel in ons op; gedachten, indrukken, ervaringen, energieën en gevoelens van jezelf en van anderen,... Al deze input dient verwerkt te worden anders word je onwel, onrustig of zelfs ziek. Ons lichaam en onze geest dienen gezuiverd en opgekuist te worden zodat we weer ruimte ervaren in onszelf. Zo duikt opnieuw de noodzaak van het creëren op: om onszelf gezond te houden geven we een vorm/expressie aan wat we binnenin allemaal verzamelen en opstapelen. Doen we dit niet dan geraken we verstopt. Als we geen vorm naar buiten brengen -en blijven hangen in dromen, wensen en gedachten alleen- dan blokkeren we onszelf. Het is alsof we dammen bouwen in onze eigen creatieve stroom: water hoopt op. Maar ook vuil en ballast kan dan niet weg en stapelt zich op. Een rivier wil -net als creativiteit- natuurlijk, krachtig en vrij kunnen stromen. 

Zo wordt duidelijk dat een natuurlijk vloeiende creativiteit zowel een doel is om te bereiken (stromende creativiteit=welzijn) als een weg om te bewandelen richting welzijn.

Dus: neem je penseel of potlood op, zet muziek aan en beweeg, dans en zing, plant die zaadjes en bloemen, vertel je verhalen, schrijf je inzicht neer,... en laat een parfum van creativiteit rondom je ontstaan.

 

 
she moves her way.JPG
 

Genieten, de primaire oriëntatie van het leven.

 
Knipsel_replenish.JPG

Enkele dagen terug zei een vriendin tegen mij: "Hard werken maakt het leven zo...hard". Herkenbaar?
Hard je best doen op je job, hard je best doen voor je kinderen, voor je partner, hard je best doen om je geliefd te voelen, hard je best doen om gezien te worden,...hoor je al dat moeten hierin? Terwijl, je best doen goed genoeg is. "Ja natuurlijk dat weet ik wel", denk je dan. En daar blijft het vaak bij. 

Stel je nu eens voor dat je je best doet om... te genieten. Hoe zou dat voelen? Is dat hetzelfde als je best doen voor je werk? Genieten. Puur genieten. Proef het eens. Waar geniet jij van? Wellicht komt er al snel iets in je op. Of misschien ben je het een beetje vergeten en moet je er even naar zoeken? Welke plaats heeft genieten in je leven? Is het rijkelijk aanwezig? Of enkel voorbehouden voor "pas als...dan..."? Pas als ik klaar ben met deze taak dan zal ik genieten. Pas als ik dit heb bereikt dan zal ik me goed voelen en kunnen genieten. Pas als ik die promotie heb dan zal ik ontspannen. Pas als ik dit op orde heb dan... Genieten komt vaak onderaan ons lijstje te staan, des te meer wanneer we het druk hebben met al onze verplichtingen. Soms hebben we geleerd dat genieten 'slecht' is: het is niet deugdzaam. Werken en presteren wel. Genieten is dan een extra, een verwennerij voor wanneer we eens tijd hebben.

Terwijl het leven in eerste instantie gericht is op genieten, zoals Alexander Lowen -mede grondlegger van de Bio-energetica- hieronder vertelt.

De primaire oriëntatie van het leven is gericht op genieten en van pijn afgewend. Dit is een biologische oriëntatie omdat op een lichamelijk niveau het genieten het leven en welzijn van het organisme bevordert.
— Alexander Lowen

Genieten is -zeker in onze hectische maatschappij- zo essentieel omdat het stress opheft, je ontspant en verkwikt. Vaak gaan we net besparen op plezier en genieten wanneer we het druk hebben. Maar tijdens deze periodes mag je net het omgekeerde doen: hoe drukker je het hebt, hoe meer genieten en plezier je mag inbouwen. Je lichaam voelt zich goed en laadt zich op en het drukke -binnenin en van buitenaf- zal verminderen. Hoe meer je ten volle geniet, hoe meer je uiteindelijk zal bereiken. I promise :-) Genieten is iets wat we dagelijks mogen en kunnen ervaren. 

Terwijl ik het thema aan het besnuffelen was, ontdekte ik het volgende tekstje:

Je bent hier om te genieten om voldoening

en bevrediging te vinden

geniet waar je maar kan

hoe je maar kan, tot in je vezels.

Genot maakt je wellustig

laat je ogen twinkelen

en stimuleert je levenskracht

de luister van leven schuilt in genot

Je gaat enooooorm genieten!

- Amy Marashinsky-

 

 
 
 

'Radical selfcare': jezelf toestemming geven.

 
 

Gisteren hoorde ik iemand het woord “radical selfcare” in de mond nemen; het deed iets met me, ik voelde het in mijn lijf, het raakte een gevoelig plekje. En toen -plop- kwam er al snel een gedachte zich opdringen: “Radical? Dat is nogal…radicaal. Extremen zijn meestal niet gezond". Maar toch bleef het woord hangen en ik zocht naar synoniemen voor radicaal: gegrond, vergaand, totaal, volkomen en ingrijpend. Ik proefde de woorden en voelde een verlangen in mij omhoog borrelen: gegronde zelfzorg met een ingrijpend effect op mijn leven. Ja… dat voelt kloppen, daar heb ik behoefte aan.

Ik ben uiteraard niet de enige met deze behoefte. Tijdens het geven van een workshop rond zelfzorg valt het me telkens op hoe weinig (adem)ruimte mensen ervaren. Hoe mensen zich hierin gevangen weten en geen sleutel vinden om de deur te openen. De sleutel ligt nochtans in onszelf; je kan ze steeds opnemen en de deur naar lucht, vrijheid en ruimte openen. Je hoeft het jezelf alleen maar toe te staan. En daar knelt het vaak: het gevoel recht te hebben op eigen ruimte -zoveel als je nodig hebt om je goed in je vel te voelen-  ontbreekt. Jouw behoefte aan tijd en ruimte als evenwaardig zien en voelen naast de behoeftes van anderen. Dat is vaak moeilijk: een beetje tijd nemen voor jezelf af en toe kan wel maar meer is...egoïstisch?

 
 

Deze oorzaak is er één die ik vaak zie terugkomen bij mensen. Ja, er zijn nog andere factoren die meespelen: vaak ben je zo druk bezig dat je er gewoon niet aan denkt om te pauzeren en even stil te zijn. Je loopt jezelf voorbij en voelt niet eens dat je over je grens gaat. Of je wil er niet aan denken. Want je vindt het misschien wel moeilijk om datgene waarmee je mee bezig bent uit handen te geven. Of je wil liever niet geconfronteerd worden met jezelf want dan start het piekeren, het denken,… je wil misschien niet geconfronteerd worden met keuzes die liggen te wachten. Alleen zijn met jezelf is dan iets wat je wil vermijden: als je uit jouw rollen -collega, moeder, vader, vriendin, zus, broer, partner, dochter, enzovoorts– stapt, wie blijft er dan nog over? Wie ben ik ook alweer los van die rollen?  

Deze zaken spelen soms -of vaak - mee maar één van de belangrijkste onderliggende oorzaken waarom je te weinig voor jezelf kiest is je behoefte niet willen erkennen en jezelf niet waardevol genoeg vinden om je behoefte aan zelfzorg vervuld te zien. Soms is er een stemmetje in of rondom ons die zegt: “je bent zwak”, als je niet mee springt op de hogesnelheidstrein.

Nochtans, tijd en ruimte voor jezelf nemen helpt net om je leven en je werk beter te doen stromen. Alleen zijn met jezelf doet je weer voelen wie je in essentie bent, het maakt zaken helder en duidelijk en het helpt je focussen op wat je werkelijk wil in dit leven.

En als ik dan naar het einde van een workshop toe zie dat sommigen zichzelf met kleine stapjes (opnieuw) toestemming geven om -naar behoefte- te mogen rusten en opladen, ontstaat er een geheel andere -krachtige- energie. Ogen fonkelen en er wordt meer geademd. Elk stapje dat hierna zal gezet worden, zal radicaler en meer gegrond zijn én een meer ingrijpend effect hebben op je dagelijkse leven.

‘Radical selfcare’? I’m in. En ik wens het jou ook toe: iedereen heeft recht op rust, vernieuwing, voeding en vrijheid.