'Radical selfcare': jezelf toestemming geven.

 
 

Gisteren hoorde ik iemand het woord “radical selfcare” in de mond nemen; het deed iets met me, ik voelde het in mijn lijf, het raakte een gevoelig plekje. En toen -plop- kwam er al snel een gedachte zich opdringen: “Radical? Dat is nogal…radicaal. Extremen zijn meestal niet gezond". Maar toch bleef het woord hangen en ik zocht naar synoniemen voor radicaal: gegrond, vergaand, totaal, volkomen en ingrijpend. Ik proefde de woorden en voelde een verlangen in mij omhoog borrelen: gegronde zelfzorg met een ingrijpend effect op mijn leven. Ja… dat voelt kloppen, daar heb ik behoefte aan.

Ik ben uiteraard niet de enige met deze behoefte. Tijdens het geven van een workshop rond zelfzorg valt het me telkens op hoe weinig (adem)ruimte mensen ervaren. Hoe mensen zich hierin gevangen weten en geen sleutel vinden om de deur te openen. De sleutel ligt nochtans in onszelf; je kan ze steeds opnemen en de deur naar lucht, vrijheid en ruimte openen. Je hoeft het jezelf alleen maar toe te staan. En daar knelt het vaak: het gevoel recht te hebben op eigen ruimte -zoveel als je nodig hebt om je goed in je vel te voelen-  ontbreekt. Jouw behoefte aan tijd en ruimte als evenwaardig zien en voelen naast de behoeftes van anderen. Dat is vaak moeilijk: een beetje tijd nemen voor jezelf af en toe kan wel maar meer is...egoïstisch?

 
 

Deze oorzaak is er één die ik vaak zie terugkomen bij mensen. Ja, er zijn nog andere factoren die meespelen: vaak ben je zo druk bezig dat je er gewoon niet aan denkt om te pauzeren en even stil te zijn. Je loopt jezelf voorbij en voelt niet eens dat je over je grens gaat. Of je wil er niet aan denken. Want je vindt het misschien wel moeilijk om datgene waarmee je mee bezig bent uit handen te geven. Of je wil liever niet geconfronteerd worden met jezelf want dan start het piekeren, het denken,… je wil misschien niet geconfronteerd worden met keuzes die liggen te wachten. Alleen zijn met jezelf is dan iets wat je wil vermijden: als je uit jouw rollen -collega, moeder, vader, vriendin, zus, broer, partner, dochter, enzovoorts– stapt, wie blijft er dan nog over? Wie ben ik ook alweer los van die rollen?  

Deze zaken spelen soms -of vaak - mee maar één van de belangrijkste onderliggende oorzaken waarom je te weinig voor jezelf kiest is je behoefte niet willen erkennen en jezelf niet waardevol genoeg vinden om je behoefte aan zelfzorg vervuld te zien. Soms is er een stemmetje in of rondom ons die zegt: “je bent zwak”, als je niet mee springt op de hogesnelheidstrein.

Nochtans, tijd en ruimte voor jezelf nemen helpt net om je leven en je werk beter te doen stromen. Alleen zijn met jezelf doet je weer voelen wie je in essentie bent, het maakt zaken helder en duidelijk en het helpt je focussen op wat je werkelijk wil in dit leven.

En als ik dan naar het einde van een workshop toe zie dat sommigen zichzelf met kleine stapjes (opnieuw) toestemming geven om -naar behoefte- te mogen rusten en opladen, ontstaat er een geheel andere -krachtige- energie. Ogen fonkelen en er wordt meer geademd. Elk stapje dat hierna zal gezet worden, zal radicaler en meer gegrond zijn én een meer ingrijpend effect hebben op je dagelijkse leven.

‘Radical selfcare’? I’m in. En ik wens het jou ook toe: iedereen heeft recht op rust, vernieuwing, voeding en vrijheid.