Het buitengewone in het gewone zien, horen en voelen.

 
dancing coyote.PNG
 

Ik ken een verhaal over een Coyote -heerlijk verteld door Clarissa Pinkola Estés- dat me keer op keer doet lachen en opnieuw laat voelen wat leven is. Het verhaal herinnert me aan de levenskracht in alle dingen. Het is één van die verhalen die mijn vlammetje gegarandeerd doet opflakkeren. Coyote is in het verhaal -en in vele andere Noord Amerikaanse Indianen verhalen-  een grappenmaker, iemand die misleiding en humor gebruikt om te rebelleren tegen sociale conventies. Hij is een figuur die verre van perfect is: hij heeft allerlei gebreken en gekke trekjes. Hij houdt enorm van dansen, het is voor hem één van de manieren waarop hij de vreugde van creativiteit in zijn lichaam kan beleven. Het verhaal zelf heet "Coyote learns to dance" en het gaat als volgt: 

Coyote is wat aangeschoten -hij is zo iemand die altijd wordt aangetrokken door plaatsen waar veel mensen zijn, waar veel wordt gedronken, waar muziek is en waar veel wordt gelachen- en is op weg naar huis. Hij hoort een kar aankomen en luistert naar het geluid die de houten wielen maken: ze gaan rond en rond in een slepend en krakend ritme: 'krrr tsjjj krrr tsjjj krrr tsjjj...' Coyote heft zijn benen op, beweegt zich op het ritme van de wielen en begint te dansen. De andere mensen op de weg kijken en lachen met hem: "Kijk naar Coyote, er is geen muziek en hij is zomaar aan het dansen!". Maar Coyote hoort wel muziek. 

Verder wandelend langs de weg hoort Coyote opeens boomtakken die tegen elkaar wrijven in de wind: 'hasjoe oe oe hasjoe oe oe' en hij begint opnieuw te dansen. Hij is zo verrukt door het ritme en geeft zich over aan een zwiepende dans. De mensen die hem zien lachen opnieuw met hem: "Hahaa! Kijk naar Coyote, wat een onnozelaar, hij danst zomaar uit het niets. Wat is er mis met hem, hij is precies gek?" Maar Coyote hoort de muziek in alles.

De nacht valt, het is ondertussen erg donker geworden en hij vervolgt zijn weg. Op een bepaald moment ziet hij wat verder van de weg af een hele groep mensen samen dansen. Ze dansen op en neer, van links naar rechts, van rechts naar links en ze bewegen zich in cirkels. Coyote is zo opgewonden, loopt van de weg af en voegt zich bij de groep. Iedereen danst op een liedje dat klinkt als 'hakketsjiekehaaa hakketsjiekehaaa hakketsjiekehaaa...' Coyote is zo blij met dit alles en hij danst en danst en danst totdat hij niet meer kan rechtstaan. Hij legt zich neer in het midden van de danscirkel en valt in slaap.

De volgende ochtend zien de mensen hem liggen en ze lachen hem opnieuw uit: "Kijk naar Coyote, hij ligt in het midden van het maisveld waar vorige nacht de windstorm was. Hahaha! Hij viel er gewoon in slaap, wat een gek iemand is hij toch!" Coyote keek op en zei: "Jullie weten niets van de ziel van het mais. Het zijn allemaal dansers. We dansten de hele nacht door."

Een verhaal over het horen, zien en voelen van de essentie van dingen. Coyote mag dan misschien voor velen een vreemde eend zijn; hij heeft wel een groot bewustzijn van de natuur. Hij ziet wat anderen niet (meer) zien, hoort wat velen niet (meer) horen en het doet hem dansen. Coyote wil zijn lichaam bewegen -op een vrije en expressieve wijze- om vreugde te voelen. Deze geluiden en bewegingen in de natuur waarnemen en beleven is pure creativiteit. Dit IS de creatieve natuur: het ziet, voelt en merkt dingen op die de meesten niet meer zien door in een vaste dagelijkse routine te zitten. Deze creatieve natuur gaat over een bewustzijn en (fijn)gevoelige ontvankelijkheid die we dreigen kwijt te spelen door enkel in de wereld van onze cultuur te leven. We vergeten soms dat we in essentie afgestemd zijn op de natuur: als de natuur beweegt, wil er iets in ons ook bewegen. Als er iets in de natuur kapot gaat dan breekt er ook iets in ons, als de natuur straalt dan straalt er ook iets in ons. Iets in ons resoneert met de creatieve natuur.

Dit verhaal gaat over wakker zijn en hoe je van hieruit een steeds grotere toegang en contact ontwikkelt met een enorm potentieel aan creativiteit.                                                                                                                                                                                              Kijk jij 's morgens bewust naar de wereld die wakker wordt? Kijk je naar de zonsopgang, de eerste lichtstralen? Hoor je die vroege vogels zingen? De bloemen die heel traag openen en wakker worden? Het zacht tikken van de regendruppels op de bladeren van een boom of struik? Wat ben je -samen met zoveel anderen- 's morgens aan het doen? Vaak lijkt het op het volgende: we halen onze kinderen op een niet al te zachte manier uit bed, geven hen de boodschap snel hun kleren aan te doen, manen hen aan om toch voort te eten,..., hup hup, schoenen aan!  Waar zijn die boekentassen nu weer? Kom, snel anders zijn we te laat...  Wie danst nog met Coyote 's morgens?

Is het de bedoeling in dit leven dat we zo afgesneden zijn van de dagelijkse creatieve kracht, de natuur, het grotere verhaal?

We hoeven uiteraard niet elke morgen een zonsopgang te zien. En ja, de kinderen moeten naar school. En ja, mama en papa moeten werken want we zijn engagementen aangegaan en we willen deze waarmaken. Maar we 'moeten' ook onze verbintenis met de creatieve natuur waarmaken en bewust uit inertie en routine stappen. Dan zien, horen en voelen we opnieuw (meer) het buitengewone in het gewone.

"The voyage of discovery is not in seeking new landscapes but in having new eyes" -Marcel Proust-

Mijn intentie voor 2018? Bij aanvang van de dag mij open stellen voor het buitengewone in het gewone. En als het even kan een dansje doen met Coyote.