Zelfontwikkeling en persoonlijke groei: voeg je toe of neem je weg?

 
inner voices.JPG
 

Een blogpost van Tara Sophia Mohr -waarbij ik een facilitator training volg- triggerde mij. Ze schreef over hoe het domein van de persoonlijke groei ook weer tot perfectionisme (en de bijhorende kritische stemmetjes) kan leiden. Persoonlijke en spirituele groei: we houden ervan en sommigen willen er zelfs veel geld voor geven. Ik ben de eerste om enthousiast ‘ja’ te roepen als het over groeien en ontwikkelen gaat en tegelijk voel ik ook de valkuil.

Je stapt soms in de valkuil van “ergens geraken”, je denkt dat je iets anders moet worden dan wie je nu bent. Je denkt dat je wijzer, rustiger, liefdevoller,…moet worden. Is dit wel zo? Ik geloof dat je niets moeten worden. Ik geloof dat je alle wijsheid, rust en liefde al in je hebt. Het enige wat je te doen hebt is de blokkades op de weg ernaar toe verwijderen.

Misschien denk je nu “ja maar dat gaat ook over verandering”, dat klopt maar dit is een heel ander uitgangspunt. Vaak vertrek je vanuit een tekort: “ik ben/kan nog niet… genoeg”. Vertrekken vanuit “ik ben het al maar ik kan er nog geen toegang tot vinden” is een heel ander perspectief. Het geeft een heel ander gevoel: alles wat ik nodig heb is van nature in mij aanwezig.

 
einstein_i swim in silence.JPG
 

Maar tijdens het opgroeien en over de jaren heen geraak je vaak afgesneden van je eigen wijze fluisteringen. Je geraakt je innerlijk kompas kwijt en richt je meer en meer naar buiten in je zoektocht naar ‘wijsheid’.

Hoe raakt de weg naar je wijsheid geblokkeerd?

Tijdens het opgroeien worden allerlei verwachtingen op je geprojecteerd, je ervaart kwetsuren en trauma’s. Rondom je hoor je hoe je hier mee moet omgaan. Je botst, temidden van alle goedheid en mooie intenties, op de kleine en alledaagse beperkingen van liefde en geduld of moed in je verzorgers. Dit kan niet anders; dit is mens zijn.

Vanuit deze ervaringen maak je je eigen concepten en beelden van de wereld. Je maakt verhalen over hoe de dingen ineen zitten en hoe je ermee moet omgaan. Het zijn deze concepten, beelden en verhalen die je toegang verhinderen tot de wijsheid in jezelf. Wat uiteraard ook mee speelt: deze verhalen botsen met hetgeen die wijze stem in je zegt: het zegt vaak iets helemaal anders dan wat je geleerd bent.

En dan komt er een moment waarop je klaar bent om de aangeleerde concepten en verhalen in vraag te stellen en te veranderen. Dit doe je door gedachten en overtuigingen in het licht van bewustzijn te brengen. Een vraag die dan soms komt is: “ja maar welke gedachten vragen hierom? Hoe weet je welke je beperken?”. Hierop bestaat een heel eenvoudig antwoord: kijk naar waar je pijn, onrust, verdriet, hunkering,…voelt in je leven. Waar doe je jezelf tekort? Waar doe je anderen tekort? Waar gedraag je je op een manier die eigenlijk niet strookt met je diepste verlangens? Daar in dat gebied zijn er wellicht overtuigingen die wat nader onderzoek vragen. Gedachten die zwaar wegen, die je bang maken of die een gemis aan verbinding weerspiegelen,… om er enkele te benoemen.

 
as i unclutter.JPG
 

Eens je die gedachte kan vastnemen, probeer je naar de ‘wortels’ ervan te gaan. Onder ‘ik moet eerst nog die opleiding volgen” zit vaak ‘ik ben niet goed genoeg’. Onder ‘die prijs kan ik niet vragen’, zit vaak ‘ik ben dit niet waard’. Onder ‘Dat is niet realistisch’ zit vaak ‘ik durf noet dromen’.
Een volgende stap is die gedachten/overtuigingen uitzuiveren zodat ze de weg naar jouw diepste dromen niet meer of minder kan blokkeren.

Vanuit dit perspectief hoef je helemaal niets toe te voegen, je dient enkel ‘weg te nemen’ wat de verbinding met je wijsheid blokkeert. Dit deel is er altijd -het is dat wat Clarissa Pinkola Estes de tweeduizend jaar oude vrouw noemt. Je bent haar erfgenaam. Je bevat alle wijsheid. Het kan nooit weg zijn: het kan enkel vergeten zijn. Het is aan jou om je haar te herinneren.