Zelf voorleven ipv anderen naleven.

Ik trok gisteren, naar aanleiding van een droombeeld, een kaart waarop stond: 'jouw taak is uit te zoeken wat positief is voor jezelf en de betekenis en vitaliteit ervan voor jezelf én anderen uit te drukken'. De eerste vraag die ik mezelf stelde was: "wat brengt mij vitaliteit?" Liefde, spelen met m'n kinderen, schilderen, dansen,... daar hoef ik niet over na te denken. Ik liet de vraag nog wat doorwerken en het bracht me bij een diepere reflectie over wat ik als mijn 'taak' zie op professioneel gebied. Wat heb ik hier te doen, wat is mijn bijdrage aan de maatschappij? Het woord 'inspiratrice' kwam omhoog borrelen en ik wou het in eerste instantie wegduwen als "too obvious" maar ik koos ervoor het toch even te bevoelen. Ik  vroeg me af wat voor mij de betekenis van het woord is? Hoe vul ik dit in? In het woord inspiratie zit in-spirit: verbonden met spirit. Anders geformuleerd: begeesterd zijn. Vanuit mijn 'vol van spirit'  zijn wil ik mensen aanwakkeren om vanuit een diepe verbinding met zichzelf hun creatief potentieel aan te spreken en van hieruit authentieke creaties neer te zetten. Mensen stimuleren om zelf voor te leven i.p.v na te leven: performing eerder dan conforming. Zo ontstaat flow, vreugde, (opnieuw) inspiratie, veerkracht en (zelf)liefde. En vanuit deze 'overflow' kan je je vreugde en liefde met de mensen en de wereld rondom je delen.

 
Pinkola creativity.PNG
 

Wat doe ik als ik 'het' niet voel, me niet verbonden voel met mezelf of wanneer de spirit zoek is? Ik kan dan vanalles doen: erover praten, over nadenken, over slapen, mediteren, wandelen, dansen,... maar het meest efficiënte middel voor mij is schilderen. Dit is mijn ingang om 'in spirit' te geraken: daar vind ik mijn antwoorden. Het is terug gaan naar de diepte van mijn vrouwelijkheid: daar waar beelden, archetypen, dromen, angsten, onbewuste verlangens,... resideren. Hiermee contact maken, een tijdje vertoeven en dan -alsof mijn handen een brug zijn van onbewust naar bewust- vormgeven wat ik voel en ervaar.  Essentieel is dat ik -zeker bij aanvang- geheel "doelloos" schilder: wandering without destination. Niet weten waar je naartoe gaat: gewoon kleuren nemen die spreken en smeren maar. Zo kom ik letterlijk in beweging met mijn lichaam en geest.  

 
lets get lost.PNG
 

Iets maken zonder doel? Zomaar? Niemand die het zal zien en kan bewonderen? Creëren helemaal alleen voor jezelf? Dat kan voor sommigen als tijdverlies, onlogisch, egoïstisch, verkwistend, weinig zinvol,... worden ervaren.  Maar stel je eens de vrijheid voor: je creëert in het moment en er is geen specifiek (mooi, artistiek, indrukwekkend, vernieuwend,...) product dat moet gemaakt, gedeeld of gezien worden door anderen... heerlijk toch? Puur plezier voor jezelf. We maken zo vaak dingen voor anderen -en dat is heel voedend- maar vergeten voor onszelf te creëren. Schilderen puur voor jezelf dat is net als dansen als je alleen bent in je living, het ziet er vaak helemaal anders dan hoe je op de dansvloer in een discotheek danst, toch? Met schilderen is dit ook zo als er geen (denkbeeldige) ogen meekijken tijdens het creatieproces. En net die energie is zo deugdoend, vitaliserend en bevrijdend. Het fijne aan schilderen is dat je nadien nog een beeld overhoudt van je ervaring: een weergave van jezelf in overgave en flow. Dat kan niet anders dan inspirerend zijn.

Terug naar het duiken in de vrouwelijke energie. De beweging -vanuit mijn creatief potentieel (voelen) projecten in de wereld neerzetten (doen)- is wat ik steeds meer en meer leef. Als ik tenminste lang genoeg in dat voelen blijf want dat is nodig zodat er 'iets' kan gebeuren. Dit roept soms onrust op: in je hoofd kan een stemmetje klinken "ik moet iets DOEN!". Het loont nochtans de moeite om het stemmetje te kalmeren en toch nog even wachten. Dit vraagt uiteraard vertrouwen, loslaten en geduld.                  Het beeld, dat ik vanuit m'n opleiding Interactionele Vormgeving, heb meegekregen, van de kom en het zwaard illustreren mooi het bovenstaande. De kom, de bedding, de rust-en broedplaats is waar je een tijd in verblijft om daarna op het juiste moment het zwaard te hanteren. Het zwaard gebruik je om weg te snijden, bij te snijden, open te snijden, grenzen te trekken,... maw om vorm te geven. Op deze manier breng je authentieke, bezielde en duurzame projecten in de wereld.

Binnen het ondernemerschap heb ik lang deze actieve 'zwaard' modus ervaren: ondernemen is doen, werd me steeds weer verteld. Klopt -deels- maar het belangrijke stuk van voelen, rusten en broeden, wordt al snel aan de kant geschoven. Voldoende tijd durven nemen om hier te blijven, is iets wat ik de laatste maanden sterk heb geleerd.  De fase van het niets doen (hierover schreef ik in mijn vorige blog 'wintertijd: hoe niets doen zeer efficient kan zijn') beleven, is iets wat voor de gemiddelde ondernemer best uitdagend is. Wat ik ondertussen heb geleerd is het volgende: niets doen (uiterlijk gezien) levert ook op en het bewustzijn én beleven van het ritme (dat in alles pulseert en dus ook in je business) laten mijn zaak laat groeien. En bovenal -wat een nieuwe ervaring is- meer moeiteloos en met meer flow. Dit vraagt -opnieuw- vertrouwen, loslaten en moed: want als het over business gaat, gaat het ook over geld. En dat is vaak iets waar een blokkade, een angst of op z'n minst een kramp op zit. Maar ik geloof er in want ik zie het resultaat: mijn project Arbol stroomt veel beter dan voorheen. Dit heeft me geleerd dat het cyclische -wat ik al in workshops rond zelfzorg en creativiteit benadruk- ook in het ondernemerschap van essentieel belang is. Het ritme van je onderneming leren kennen en volgen vraagt vaak meer 'voel' momenten dan 'doe' momenten dan we gewoon zijn maar ik ben ervan overtuigd dat het je onderneming verder brengt en duurzamer maakt. Het is ook logisch: wat is ondernemen anders dan creëren? Hetzelfde cyclische principe voor een schilderij geldt ook voor je business. Ook binnen je onderneming speelt het hele creatieproces: broeden-opbouw-bloei-destructie -leegte -broeden -opbouw-bloei- enzovoorts. Minder doen en meer bereiken, klinkt aantrekkelijk toch? Ik broed alvast op een nieuwe training voor ondernemers, jullie horen er nog van :-)

Het cyclische principe binnen je schilderij geldt ook binnen je business.

Terug naar de inspiratrice -ik was even afgeleid ;-)  Samengevat gaat het dus over: jou inspireren -door voor te leven- om contact te maken met je creatief potentieel en deze verbinding duurzamer maken. Van daaruit kan je jouw 'geschenk', jouw 'schat' met de wereld delen. De schat kan alles zijn: het is wat puur van jou is en wat je hebt te delen om de wereld mee te verrijken.  

En nu over naar jou: wat zie je als jouw taak? Wat zou het kunnen zijn? Wat voelt voor jou als je bijdrage in dit leven? Wat is jouw geschenk aan deze wereld?  Een vraag die misschien niet onmiddelijk te beantwoorden is; het is een vraag om even mee te zitten. Als je wil kan je nu een moment nemen hiervoor. Neem iets om mee te schrijven of kleuren en wat papier.  Sluit je ogen of staar wat in de verte/naar buiten en breng je aandacht naar binnen. Maak drie bewuste uitademingen of zuchten. Adem dan gewoon voor een tweetal minuten en terwijl je dat doet hou je je focus op je adem. Terwijl je voort ademt word je je bewust van de rest van je lichaam.  Laat de vraag binnensijpelen, wieg het heen en weer zoals Clarissa Pinkola Estes hieronder zo mooi zegt.

 
pinkola_focus.PNG
 

 

Vraag dan aan je hart, buik of een plek in je lichaam waar volgens jou je kern/intuïtie zit om jou een beeld te tonen dat weergeeft hoe jouw schat, jouw taak er zou kunnen uitzien. Probeer niet iets te bedenken, laat gewoon komen wat komt en probeer in eerste instantie niets te censureren.  Als het beeld komt dan kan je je ogen openen en het beeld tekenen (de energie, kleur van het beeld is belangrijker dan de juistheid). Als er niet direct een beeld komt, open dan gewoon je ogen en begin met tekenen wat jij je zou voorstellen wat je hart/ziel/intuïtie als jouw taak ziet. Wanneer je klaar bent: kijk enkele momenten naar het beeld en schrijf er enkele woorden of zinnen bij die bij je opkomen. Je kan je eventueel nog volgende vragen stellen bij het bekijken en veragen van het beeld: vertellen je kleuren van je tekening jou iets? Zijn er bepaalde details, vlekjes, ‘foutjes’ die jou iets vertellen? Stel dat je tekening zou kunnen praten, wat zou het zeggen? 

Als je hier iets wil over delen, graag, ik ben benieuwd naar jouw schat.

Graag tot een volgend moment,

Ilse