Door te vertrouwen leer je vertrouwen.

 
georgia_okeeffe.PNG
 

Ik poste een tijd geleden de vraag naar een nieuwe werkplek: er kwamen vele -warme en verbindende- reacties die heel steunend voelen. Tegelijk wekten verschillende uitspraken zoals: "Oh nee! Je bent je mooie werkplek kwijt!", "Ga je dit zomaar achterlaten? Maar je hebt er je ziel in gelegd!", "Waar ga je dan werken?", "Alles wat je hier hebt opgebouwd is dan weg?!",... een gevoel van verlies in mij op. Ik voelde me helemaal meegaan in die 'verlieservaring' en begon een zwaardere energie in mezelf te voelen. Ik merkte dat ik  eerder vanuit angst keuzes begon te maken. Totdat ik besliste om even met het "probleem" te gaan zitten en voelen wat er hier speelde. Ik stelde mezelf volgende vragen: "Wat ben ik precies kwijt? Is het zo verschrikkelijk dat ik die plek niet meer kan invullen? Is verlies echt verlies?" 

Ja, ik kan mijn workshops, trainingen en coachings niet meer op 'mijn' plek geven; dat is een feit. En tegelijk hoor ik een ander stemmetje in mijzelf: een stem die ik niet zo goed kan horen doordat ze 'overstemd' wordt door de vele andere stemmen buiten mij. Het zegt: " Het is tijd voor een nieuwe fase. Om daar naartoe te kunnen, dien je het gekende/bekende los te laten." Misschien is dit wel een kans om te groeien, om naar een 'next level' te gaan? Misschien is het tijd om voor een co-creatie te gaan? Die grote creatieve community waarvan je droomt?

 
rumi_try not to resit.PNG
 

Terwijl dit bewustzijn zich steeds meer opende, kwam een één van de lievelingsverhalen van Curt Kallman (oprichter Vedic Art) terug bij me op: 'The father and the son and the horse'.  Het gaat als volgt:

Vele vele jaren geleden leefde, in een arm chinees dorp, een vader en zijn zoon. Zijn enige bezit, naast wat land en een kleine hut, was een paard die hij van zijn vader erfde. Op een dag liep het paard weg en bleef de man achter zonder hulp om zijn land te bewerken. Zijn buren, die hem respecteerden voor zijn eerlijkheid en zorgvuldigheid, kwamen langs zijn hut om hun medeleven te betuigen. De man bedankte hen voor hun bezoek en vroeg dan: " Hoe weet je dat wat gebeurde een tegenslag is in mijn leven?". Eén van de buren mompelde tegen de andere: "Hij wil duidelijk de feiten nog niet onder ogen zien, maar laat hem denken wat hij wil, het is uiteindelijk beter dan verdrietig blijven." Ze namen afscheid van elkaar en de buren vertrokken. 

Een week later kwam het paard terug naar zijn stal, maar het was niet alleen: hij had een mooie merrie met zich meegenomen. De inwoners waren blij om het nieuws te horen en ze begrepen nu ook de waarde van de vraag die de man hen had gesteld. Ze bezochten de man opnieuw en feliciteerden hem met zijn geluk: " In plaats van één paard heb je er nu twee. Proficiat!". De man bedankte de bezoekers voor hun solidariteit en zei: "Hoe weet je dat wat gebeurde een zegening is in mijn leven?" De bezoekers dachten dat de man gek was geworden: " beseft hij dan niet dat dit paard een geschenk van God is?"

Een maand later besloot de zoon de merrie berijdbaar te maken. Het dier was erg wild en gooide de zoon van zich af. Hij viel ongelukkig en brak zijn beide benen. De buren kwamen op bezoek met kleine geschenken voor de gewonde zoon. De burgemeester kwam zijn medeleven en spijt betuigen aan de vader. De man bedankte hen voor hun vriendelijkheid en vroeg daarna: "Hoe weet je dat wat gebeurde een tegenslag is in mijn leven?" Deze woorden lieten iedereen stomverbaasd kijken, dit voorval was nu toch echt wel een tragedie: " Nu is hij echt goed gek geworden; zijn enige zoon kan voorgoed kreupel blijven en hij weet niet zeker of dit voorval een tegenslag is!"

Enkele maanden gingen voorbij en Japan verklaarde China de oorlog. De bodes van de keizer gingen het land af op zoek naar gezonde jonge mannen om deel te nemen aan de oorlog. Toen ze bij het dorp toekwamen namen ze alle jonge mannen mee uitgezonderd de zoon met de gebroken benen. Geen enkele van de jongemannen kwam levend terug. Ondertussen herstelde de zoon van de man en de twee paarden brachten vele sterke veulens voort die voor een goede prijs werden verkocht op de markt. De man ging op bezoek bij zijn buren om hen zijn hulp aan te bieden, gezien zij hem telkens veel vriendelijkheid hebben getoond. Telkens als één van hem zich beklaagde, luisterde hij en vroeg dan: "Hoe weet je dat wat gebeurde een tegenslag is in je leven?" De mensen van het dorp begonnen te begrijpen dat het leven andere betekenissen heeft die verder gaan dan het louter zichtbare.

Niets is wat het lijkt.                                                                                                                                                                                        Ik kies om vanuit vertrouwen te handelen en niet (meer) vanuit angst. Ik vertrouw dat dit proces een deel is van de natuurlijke cyclus van leven/dood/leven: iets moet sterven zodat iets nieuws kan geboren worden. En ondertussen 'weet' ik al: door te vertrouwen leer je steeds meer vertrouwen.

 
lost_gain.PNG