Loslaten: moet je daarvoor iets DOEN of iets laten ZIJN?

Knipsel_wind_beach.JPG

Loslaten. Er zijn hier al zoveel boeken over geschreven en woorden over gesproken: wat ik hier neerschrijf is één deel van het geheel. Voor mij een ervaring die sterk is binnengekomen.

Ik zit in de auto onderweg naar en luister naar het lied Burn it blue uit de soundtrack Frida Kahlo. En ineens gebeurt er iets, er wordt gezongen: "And she is free to fly...". Ik voel dit fysiek sterk binnenkomen: ik ben vrij om te vliegen. Een gesprek van twee dagen geleden komt opnieuw bij me op: de persoon gaf me een beeld van een vogel die helemaal omhoog vliegt en vandaaruit kijkt naar de situatie. Alsof je vanuit een 'hoger' perspectief kijkt naar de pijn, de strijd, je ego,... en ineens zie je de beperking van dat ego: het leeft en reageert vanuit tekort. Het voelt zich onbeholpen; het verlangt naar bezieling maar kan er niet bij. Het ego heeft maar een heel beperkt begrip van de dingen. Wanneer je 'omhoog vliegt' dan kom je bij liefde, iets van de ziel, iets groters en mysterieuzers dan het ego. En de ziel, de liefde leeft en handelt vanuit overvloed.

Tijdens zo'n moment waarin je vanuit dat perspectief kan kijken dan zie je dat wat achter al het destructieve, al wat je pijn heeft gedaan, al wat "verkeerd" loopt,...ligt. Dat zien en voelen is een enorm bevrijding: het is een zien wat er is. Er onstaat ruimte. Het is niet een bewust intentioneel loslaten. Op de één of andere manier gebeurt er iets; iets in jezelf waardoor dat wat buiten je ligt ook verandert. 

 
change whats within.png
 

Deze ervaring heeft mij het volgende geleerd: je hoeft niet iets te doen om los te laten, het gebeurt gewoon: het loslaten is niet iets wat je DOET: it just happens. Hierbij moet ik denken aan een vers uit het gedicht 'She let go' van Reverend Safire Rose: "There was no effort. There was no struggle. It wasn’t good and it wasn’t bad. It was what it was, and it is just that. In the space of letting go, she let it all be. A small smile came over her face."  Ik zeg niet tegen mezelf "en nu vlieg ik omhoog" of "en nu laat ik los", nee, ik vlieg als vanzelf omhoog. Alsof er een wind van buitenaf me mee naar dat perspectief brengt. En de wind komt je ook alleen maar halen wanneer je er van binnen klaar voor bent. De wind staat steeds voor je klaar en wacht op jou en dan ineens: free to fly. 

 
Knipsel_vogel.PNG
 

 Ja, er is (veel) voorbereidend werk, zetten van intenties, proberen laten zijn,... nodig maar het loslaten zelf IS gewoon. Het verbinden met het beeld van een vogel is ook iets wat mijn lichaam, mijn onbewuste heeft gekozen: het beeld was binnengekomen via een gesprek en heeft zich blijkbaar gedurende de nacht ergens met iets verbonden -het is gezakt van hoofd naar buik- en nu voel ik het. Ik voel ruimte. Ik voel vrijheid. Heel bijzonder hoe dat proces zich voltrekt. 

Dit betekent niet dat het gebeurde, de struggle, het onrecht er nu plots niet meer is: het is er maar je zit er niet meer in. Het is niet meer waar jij nu op dat moment bent. Wat laat je dan precies los? Niet dat wat is gebeurd want daar kan je niets aan doen maar wel de verwachting en de hoop op erkenning. Daar zit vaak ook pijn.

 
expectation.PNG
 

Zolang je verwacht leg je iets bij de ander. Je moet het bij jezelf leggen: jezelf erkenning geven. Het zwaartepunt bij jezelf leggen. Dit is een uitspraak die ik hoorde uit de mond van Patrick Hanjoul (voormalig directeur van BZN en de Stiltehoeve) : "mensen leggen het zwaartepunt téveel bij de ander, ze dienen het bij zichzelf te leggen". Dit gaat over persoonlijk leiderschap: vanuit je eigen stevig zwaartepunt naar de wereld rondom je uitreiken. Maar dat is voor een volgende blog.

Geniet van de zomer en het uitspreiden van je vleugels.

 

Hieronder kan je nog het volledige gedicht 'She let go' van Reverend Safire Rose lezen.

 

She Let Go

She let go. Without a thought or a word, she let go.

She let go of the fear.  She let go of the judgments.  She let go of the confluence of opinions swarming around her head.  She let go of the committee of indecision within her.  She let go of all the ‘right’ reasons. Wholly and completely, without hesitation or worry, she just let go.

She didn’t ask anyone for advice. She didn’t read a book on how to let go.   She didn’t search the scriptures. She just let go.  She let go of all of the memories that held her back.  She let go of all of the anxiety that kept her from moving forward.  She let go of the planning and all of the calculations about how to do it just right.

She didn’t promise to let go. She didn’t journal about it. She didn’t write the projected date in her Day-Timer. She made no public announcement and put no ad in the paper. She didn’t check the weather report or read her daily horoscope. Dhe just let go. 

She didn’t analyze whether she should let go. She didn’t call her friends to discuss the matter. She didn’t do a five-step Spiritual Mind Treatment. She didn’t call the prayer line. She didn’t utter one word. She just let go.

No one was around when it happened. There was no applause or congratulations. No one thanked her or praised her. No one noticed a thing. Like a leaf falling from a tree, she just let go.

There was no effort. There was no struggle. It wasn’t good and it wasn’t bad. It was what it was, and it is just that.

In the space of letting go, she let it all be. A small smile came over her face. A light breeze blew through her. And the sun and the moon shone forevermore.

                                                                -Reverend Safire Rose